:شاعرانه
ميرسی به يک نقطه
خودت هستی و خودت
بی هيچ کسی
و يک لحظه...
فراتر از همه آن چیزهایی که میخواستی
رها میشوی.
آرام آرام
رشد میکنی
و بی صدا...
راه طولانیست
و پر خطر
نمی هراسی
چون ایمان داری
به ابدیت
به هستی
و به توانستن
بزرگ شده ای
به اندازه چندین و چندین سال
به اندازه خود خود خودت
و حتی فراتر...
شاعر ....



از کجا آغاز کنم بیان قصه ای را که گویای عظمت و شکوه یک عشق باشد